donderdag 4 mei 2017

Terugblik Amersfoort

Het is al weer meer dan een week geleden, dat wij de "Australian - Dutch
Connection" quiltshow in Amersfoort bezochten, maar ondanks, dat er
op heel veel blogs al heel veel foto's hiervan waren te bewonderen, ga ik
er toch ook nog een blogpost aan wijden. Gewoon voor mijzelf, omdat
dit zo'n hoogtepunt was in de laatste weken, waarin er zoveel te beleven
viel voor de quiltsters in Nederland. Deze blogpost ga ik zelf namelijk
vaak even terugkijken... Als je het leuk vindt, gewoon even meekijken!

De expositie, georganiseerd door het team van Petra Prins Patchwork
& Quilting vond plaats in de St. Joriskerk in Amersfoort, en vriendin
en ik besloten dit keer met de trein te gaan (wat voor mijzelf minstens
10 jaar geleden was, gehecht als ik ben aan mijn autootje) en dat was
eigenlijk heel comfortabel.

De kerk op zich is al een bezoek waard, en is een geweldige setting
voor een quiltexpositie.

Maar eerst was er koffie en een weerzien met twee quiltsters, die bij
onze "Amerika-groep" hoorden, een kennismaking met twee andere,
gezellige quiltsters en een weerzien met oude bekenden. Heel gezellig om
je weer te zien, Ineke, en Marianne: nu sta je dus op mijn blog, zoals
beloofd:


Toch zat ik hier eigenlijk al te popelen om de expositie te gaan bekijken,
want de quilts van Di Ford, met stip een van mijn favoriete ontwerpsters
(misschien wel de meest favoriete, denk ik...) had ik nog nooit in het echt
gezien. Ik was zo benieuwd naar haar broderie perse.
Wat een belevenis was het, om ze nu van zo dichtbij te kunnen bewonderen.
Drie rondjes heb ik gelopen langs haar quilts, en telkens was ik weer verrast
door een detail, dat ik eerder niet zag. Haar broderie perse is een diepe buiging
waard, zo mooi... Het was om stil van te worden. Daarom laat ik de foto's
van haar quilts hier zien zonder verdere tekst, want ik denk, dat haar werk voor
zich spreekt; tekst voegt hieraan niets meer toe.

Deze quilt had voor mij een wel overbekend middenblok, want hierin
werd voor de broderie perse ook gebruik gemaakt van het Palampore-panel
van Mary Koval:
Het machinale quiltwerk aan Di's quilts was ook zo fraai gedaan, dat ik
bijna zou overwegen om dit ook te gaan doen... (nog even diep over
nadenken).
De stofverwerking was ook bijzonder smaakvol:

Mijn favoriete quilt van Di Ford was deze, "Wick Hollow". Hoewel ik
helemaal geen "rose meisje" ben en meestal hou van de wat sprekendere,
stevige tinten, maar wel met een "antiek waasje", is dit een quilt als uit een
sprookjesboek, met de beleving van een ballet-voorstelling. Ik zou er zo
aan beginnen! Wie weet...
Die details!!!


Ook de rest van de expositie, het "Dutch" deel ervan was volop genieten,
met de prachtige quilts van Petra Prins.
Van deze vind ik de toile stof in het midden, dat Diana, de godin
van de jacht, voorstelt, geweldig mooi:
Nog meer moois:
Helemaal verliefd ben ik op het middenpaneltje van bovenstaand quiltje!
Die kleuren, en die vogeltjes...

Ook waren er enkele antieke quilts te bewonderen, begrijpelijkerwijze
zorgvuldig in glazen vitrines, zoals deze hexagonnenquilt uit 1840:
en deze chintz-quilt met nog steeds levendige, diepe kleuren:

Meer van deze tijd waren ook nog enkele Irish Circles-quilts, waarbij
ik deze wel heel erg mooi en origineel vond:
 Geen Ierse, maar Hollandse cirkels!

Het is een lang fotoverslag geworden, maar het is dan ook een expositie,
waar ik nog lang van ga nagenieten. En ik hoop, dat zo'n tentoonstelling
misschien nog een keer gaat plaatsvinden in de toekomst en wat zou het
dan geweldig zijn, als Di Ford er zelf bij zou zijn, want dit meisje heeft,
nu meer dan ooit, een workshop van Di hoog op haar verlanglijstje staan...
Nu alle inspiratie maar eens laten bezinken.
Hopelijk zijn jullie ook geinspireerd geraakt!

maandag 1 mei 2017

Een dag met Linda Collins bij De Quiltster

Ook in eigen land viel er afgelopen week heel veel te beleven op
quiltgebied. Terwijl ik nog niet klaar ben met mijn blog-verslagen
over de reis naar Amerika, was ik afgelopen week maar liefst twee
keer met vriendin Debby op pad voor echte quilt-geniet-dagjes!

Vorige week brachten we een bezoek aan de "Dutch-Australian
Connection" quiltexpositie in Amersfoort, en dat was een heerlijke
belevenis. Ik zal er deze week een aparte blogpost aan wijden, maar
heb nog niet de tijd gevonden om mijn (heel veel) foto's hiervan te
sorteren, want het was een drukke week, met daarnaast ook nog
Koningsdag en werkdagen...

Dus eerst een verslag van afgelopen zaterdag, onze dag met Linda Collins.
Linda is een Australische quiltverzamelaar, lerares en vooral een heel
gezellige quiltster, die heel enthousiast en boeiend kan vertellen over
haar collectie antieke quilts. De Australische tentoonstelling, die zij
jarenlang organiseerde, "Quilts in the Barn", is een begrip in de
quiltwereld, en heel veel bekende en beroemde quiltsters zijn daar te
gast geweest. En nu was Linda zelf te gast bij Marcha en haar moeder!


Het was genieten van de collectie antieke quilts, die Linda had
meegenomen, en waarvan vaak andere versies waren gemaakt,
soms in het klein, en soms met een ander ontwerp van het bestaande
blok.
Kijk maar eens, hoe geweldig mooi:
"Little Boys' Britches",
en hier in de schattige, verkleinde versie:
"Cheddar Tracks" in de originele uitvoering:
En in een variatie zonder de cheddar tussenbanen:
"Peppertree Crossing":
"Northward Bound":
De heel grappige en best intrigerende "Bennington Baskets":
Zo apart, deze mandjesquilt, want wat was de bedoeling van deze
quiltster, toen zij de rechter rij met blokken toevoegde? Had ze genoeg
van het maken van de mandjes, of gebruikte ze gewoon de allerlaatste
scraps van haar lapjes helemaal op? Bovendien zijn er 6 blokken met een
"cross" patchwork en het blok rechts onderin is weer helemaal anders.
Ik denk, dat ze gewoon niets van haar lapjes heeft verspild, omdat de
gebruikte deeltjes steeds kleiner worden. Maar zeker weten doen we dat
natuurlijk nooit.
Marieke en ik kregen spontaan zin in een "mandje per week" project.
Totdat deze beauty voorbij kwam, "Fireworks":
Dit was mijn favoriet! Ik vind de door het wassen en het gebruik
wat vervaagde tinten prachtig. Op veel plaatsen is de stof wat
weggesleten, maar het cheddar straalt, alsof de stof nieuw is:



Voor deze quilt kocht ik uiteindelijk de mallenset van Linda, want
deze gaat zeker op mijn wensenlijstje (rondje per maand dan maar?).

Wie zei, dat bruin geen kleur is (en dat heb ik werkelijk eens horen beweren
door een quiltster), heeft deze prachtige "Chocolate Mill" nog nooit gezien:

Na de show-and-tell gingen we zelf aan de slag, met een fraai
verzorgd stoffenpakketje, en wel aan een enigszins kleinere versie
van deze quilt, de "Strawberry Fields":
De uitvoering van Marcha zelf is ook prachtig, in deze kleurtjes:

Het was een dag om nog lang met heel veel plezier aan terug te denken!
Linda: it was such a pleasure to meet you, and enjoy your lecture and
wonderful quilts. I sincerely hope we will meet again, one day...

Kers op de taart van deze dag was ook nog eens, dat wij in het winkeltje
van Marcha zomaar de beroemde quiltstoffen- en patronen-ontwerpster
Jo Morton tegen het lijf liepen, die Linda kwam ophalen. Zij had er geen
bezwaar tegen om met Debby, Diana, Marieke en mij op de foto te gaan.

Marcha en Francis ook van harte bedankt voor de wederom perfecte organisatie
van deze dag (jullie weten, dat ik jullie agenda altijd goed in de gaten hou  ;))
en tot over 3 weekjes!

Inmiddels zijn er 2 bloemetjes ontstaan, en geniet ik nog fijn even na
van mijn gesigneerde boek van Linda ("Treasures from the Barn", verschenen
bij Quiltmania), de "gewonnen" pin van Linda en de heel originele houten
badge, die wij kregen, en die een prachtig aandenken vormt aan deze dag:


vrijdag 21 april 2017

Lancaster Quiltshow 2017

Zo net voor het weekend het perfecte moment om een verslag, maar
vooral heel veel foto's te plaatsen van ons bezoek aan de
Lancaster Quiltshow 2017, tijdens onze reis naar Amerika. Want
dan kun je er uitgebreid van genieten met een kopje thee of koffie
erbij, of 2 kopjes...

Dit was de Best-In-Show, "Aztec Sunset" van Linda Roy:
Een prachtige quilt, daar niet van, maar niet het hoogtepunt voor
onze groep, tijdens dit bezoek aan de Lancaster Quiltshow.
Dat was toch voor ons ontegenzeggelijk het feit, dat onze reisgenote
Simone de Haan een quilt had ingezonden voor deze show, en tot
onze grote vreugde de eerste prijs behaalde in haar categorie!
Supertrots zijn we op haar!!! En ze mag heel terecht zo trots zijn
op haar prestatie.
Hier showt ze ons haar "It's not easy being green 5", en ik heb hem
heel aandachtig van dichtbij bekeken, en begrijp heel goed, waarom
zij deze prijs zo terecht heeft gewonnen. De stoffen heeft zij zelf
hand-geverfd, en de afwerking is subliem. Hij heeft een onzichtbare
binding, en hangt heel strak, zonder ook maar enigszins te bobbelen;
dik verdiend, Simone!

Maar er waren nog veel meer quilts, waar ik zwaar van onder de
indruk was.
Kijk maar eens mee:
Dit lijkt een foto van een kussentjes-display, maar het is toch echt
helemaal gequilt! Ongelooflijk.... (Silk road sampler van Melissa Sobotka).

Deze is ook zo ontroerend mooi:
Onderstaande quilt in hetzelfde genre, won heel terecht de "Best Wall Quilt
Award":
("Stick with me kid" van Jan Berg-Rezmer). Let op die weerspiegeling
in het water...

We hebben ons echt verbaasd over de kwaliteit van de quilts, die hier
hingen, zo mooi, en zo knap gemaakt. Even een impressie van wat
machinaal gemaakte quilts:
("Moonflower" van Molly Hamilton: Best Original Design Award)
Heel apart en "vernieuwend" met een soort lamellen, die een apart
doorkijkje bieden naar het motief erachter:
Of wat te denken van deze Venetiaans aandoende quilt, met super
oog voor detail?
Als tegenhanger ook prachtige, tijdloos mooie hexagonnen
en al even tijdloos-mooi, traditioneel werk in ecru-rood-groen
en heel knap machinaal quiltwerk.
Een "Mariner's Compass" met doordacht gebruik van de ombre
achtergrondstof:


Maar nu over naar de categorie, die voor mij persoonlijk toch altijd
het meest indrukwekkend is, en die mij zeer na aan het hart ligt,
dus het echte, onvervalste, geduldige handwerk, zowel voor wat
betreft het maken van de top (en dan veel applicaties natuurlijk;
smullen!) als voor wat betreft het handquilt-werk. Al die liefdevolle,
geduldige steekjes van deze quiltsters maken mij nederig; diep
respect heb ik ervoor, dat in een wereld van steeds sneller, steeds
meer in minder tijd,  dus met behulp van steeds meer machines,
er toch nog veel (maar helaas wel minder) quiltsters zijn, die met
zoveel liefde zoveel tijd in deze meesterwerken stoppen.
Het heeft mij eens te meer doen besluiten, dat het niet gaat om
kwantiteit, maar om kwaliteit, en dat ik zelf ook zeker op deze
manier wil blijven quilten.

En als allereerste valt in deze categorie voor mij vooral het werk
van de Duitse Andrea Stracke. Wholecloth quilts maakt zij, en
zijn ze vanaf een afstandje misschien wat minder uitbundig,
de details zijn adembenemend mooi:
De "Best Hand Workmanship Award" ging naar de quilt "My sweet house
with Kirara" van de Japanse Ayako Kawakami.
Meer handquiltwerk, dat je laat beseffen, dat je nog een lange weg
te gaan hebt, voor je ooit dit niveau bereikt (als dat al ooit gaat
gebeuren voor mij...):
(gehele quilt)
(gehele quilt)
(nog een keer het gebruik van een ombre achtergrondstof; mooi!)
Nog een Nederlands succes was er voor Antonia Hering, die voor haar
quilt "Baby Blues" een eerste prijs behaalde in de categorie Hand Quilted Quilts:


Als laatste nog een paar foto's van wat wellicht wel het mooiste patroon
is, dat ik ken, en die ik hier op mijn blog wil bewaren, om nog eens naar
terug te kijken. Ooit ben ik eraan begonnen, en het middenblok wordt echt
heel mooi, en dan komt er dus van alles tussendoor...: de Mountmellick
mysterie, de Palampore (die de vorm van een levenswerk gaat aannemen
inmiddels), maar eigenlijk is deze toch wel met stip de quilt, die ik echt
een keer wil gaan (af)maken. Phebe!!!
Hier in de versie van Chris Sudberry, en machinaal gequilt, maar nog
steeds een indrukwekkende schoonheid, dit ontwerp van Di Ford
(al mis ik wel een heel klein beetje het mannetje en vrouwtje op deze
quilt...).
Supermooi geappliceerd!
De Ohio Stars zijn ook zo leuk!

Ik ga gas geven aan de Palampore, en daarna eens heel goed nadenken,
wat de volgende uitdaging gaat worden...

Iedereen een heel fijn weekend gewenst! Ik heb begrepen, dat het
prachtig quiltweer wordt!